تمشک وحشی

ای بندگان

می‌بینید برهنگی‌ را

و ایمان نمی‌آورید

به دهشتی که در حقیقت نهفته است؟

بی‌ربط: بر این فضای مجازی هم گرد غم پاشیده‌اند انگار...

شبِ هیچکسم،

می‌گسلد

تار ثانیه‌ها

بر پودِ زمان،

ای پیر رفوگر

ببند، زندگی را به مرگ

ببند...

* بازنویسی شد. قبلی در ادامه مطلب:

آن‌سویِ پیچ جاده

پرتگاهی‌ست

برای

تو،

و من ـ

آری

برای تو، و من ...

[پس،

شادمان باش ...!]

در آسمان دلم

از پرستوها نشانی نیست

آیا باز

پر کشیده‌اند به سرزمین‌های دور؟

 

از پرسه‌زدن‌های هر روزه‌ام

تنها پیاده‌رو خاطره‌دارد

و گدایی ژنده‌پوش

که هر روز دعایم می‌کند

به امید سکه‌ای،

و من، نمی‌دهمش و می‌خندم

تا مثل همیشه بگوید:

" گم‌شو"

[سر]نوشت ...
هم‌زاد جغد بود انگار

پرید و
به ویرانه نشست

 

در بهار
قاصدک‌ها با نسیم می‌روند
و در پاییز
آرزوها با باد

وقتی دل پیاده‌رو طپید

شاعر شدم

تا از مهربانی گام‌هایت

غزلی بسرایم

برای سنگ‌فرش‌های عاشق

که در عبور هر روزه‌ات

زیر لب،

زمزمه کنند ...

ـــــــــــــــــــ گاهی ـــــــــــــــــــ و امتداد می‌یابی... ــــــــــــــــ

ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ موازی می‌شوی ـ ـ ـ ـ ـ تا ـ ـ ـ‌ ـ ـ‌ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ

ـــــــــــــــــــ با خودت ــــــــــــــــــ دلتنگی ِ جاده ــــــــــــــــــــــــ

های! زن کولی

کف دستانم چه می‌بینی؟

آن گوشه

آن خطِ شبنمی،

در کدام سپیده‌دم

محو می‌شود؟ ...

نه

_من ابلیس نیستم

پس

این

واژه‌های

 کثیف

[چرا]

خود را در _من استفراغ می‌کنند؟

* شاید فقط کمی خسته‌ام

ای یکتاپرست، کافی‌ست!

بُگذار دَشنه‌ات را

و اندکی

 بیاسای؛

نیازی نیست... نه!

بگذار

برای یک بار نیز،

[به جای خون

گل هدیه دهیم]

[در این

کوچه‌ی بن‌بست]

خدا هم،

{خاکستر}ی شد

من

باورهایم را

در هزارتوی فاجعه‌ای

گم کرده‌ام

ای خاطره‌های تلخ

امیدم را به من بازگردانید

من!

[بودن]م را

گم کرده‌ام

و

تو!

هنوز، [عروسک]ت را

می‌جویی

،

آه!

خوشبختی بزرگی‌ست

که دلی،

گاهی،

برایت،

تنگ بشود

این تاریکی، خلأ نیست

نه!،

تنها،

اندیشه‌ی

ستاره‌ای خاموش است

در (نه)بودنِ خویش

... و چه آرام

شناور می‌شوند

در رؤِِیاهای شبانه‌ام،

ـ رهگذران اندوه

از پنجره

می‌پایم کوچه‌ را،

شاید امشب...

شاید...

ـ چشمانی، روز به روز غمگین‌تر و پیرتر می‌شوند.