تمشک وحشی

شکایت

haikuu — Tue, 22 Dec 2009 18:36:18 GMT

خانم نویسنده بدون اینکه حواسش باشه که من از زیر چشم می‌پایم‌اش، سرش را روی چند ورق کاغذ خم کرده، گاهی کلمه‌ای می‌نویسد، گاهی جمله‌ای، بعد به فکر فرو می‌رود،‌ به نقطه‌ای نامعلومی در روبرویش نگاه می‌کند. دوباره به کاغذ خیره می‌شود،‌ می‌خواند، چیزهایی را که نوشته پاک می‌کند و به جایش جملات دیگری می‌نویسد، لحظاتی که می‌گذرد آن‌ها را هم خط می‌زند بعد کاغذ را مچاله می‌کند و بغل دستش کنار چندین ورق مچاله‌ی دیگر پرت می‌کند. ورق سفید دیگری زیر دستش می‌گذارد و باز می‌خواهد بنویسد، اما این بار خودکار را زمین می‌گذارد. آه می‌کشد و به پشتی صندلی تکیه می‌دهد.

می‌گویم ـ " چیه! سرچشمه‌ی نبوغت خشکیده؟"

سرش را به طرفم برمی‌گرداند، با نگاه تیره‌اش، خیره نگاهم می‌کند، انگار غم دنیا در چشمانش می‌ریزد. از حرفی که زدم پشیمان می‌شوم. نگاهم را از نگاهش می‌دزدم.

می‌گوید ـ " چی گفتی؟"

ـ " بهتره یه‌ کم استراحت کنی."

ـ " آره... فکر کنم حق با توئه"

ـ " شاید از خستگی دیشبه، خوب نتونستی بخوابی"

ـ " از تو زرنگ‌تر ندیده‌ام تو عمرم"

ـ‌"‌ ها؟ چطور مگه."

ـ‌ " بعدِ یه عمر که می‌خوای بنویسی،‌ بار نوشتنتم گذاشتی رو دوش من،‌ اگه من باید بنویسم، پس تو این وسط چکاره‌ای؟"

می‌خواهم مسخره‌بازی دربیاورم و بخندم، نمی‌توانم،‌ از وضعیتی که دارم شرمنده می‌شوم،‌ نگاهی به خودم می‌اندازم که پا روی پا انداخته‌ام و دارم عرق ریختن او را تماشا می‌کنم.

ـ "‌ هوووم... خب... آره...آره... تو حق داری."

ـ " من از این ناراحت نیستم که دارم می‌نویسم، چون خودم خیلی دوس دارم، خیلی بیشتر از تو، فقط از این دلخورم که تو همش مسخره بازی درمیاری و نیش می‌زنی، به جای اینکه کمکم کنی و با هم‌فکری هم کار رو جلو ببریم. یا حداقل یه لیوان آب بذاری کنار دستم."

ـ "‌ آره..."

ـ " تو اینقد زرنگی که داری از یه خانم سؤاستفاده می‌کنی، اصلا اگه من مرد بودم تو جرات داشتی بهم بخندی؟"

ـ‌ " نه... نه! اینجا رو دیگه قبول ندارم،‌خواهش می‌کنم بحث رو به مردسالاری و فمینیسم نکشون، چون می‌دونی که اصلا به هیچ‌کدومشون اعتقاد ندارم!"

ـ‌ "‌ آره می‌دونم... فقط خواستم بگم که لطفاً باهام درست رفتار کن،‌ چون اگه بخوام بهت گیر بدم می‌تونم، وقتی من هیچی نمی‌گم تو هم سؤاستفاده نکن"

ـ " ببخش."

ـ " خواهش می‌کنم."

یلدای ما...

haikuu — Mon, 21 Dec 2009 18:36:18 GMT

نویسنده آرام به کنارم می‌آید، می‌نشیند. نگاهم می‌کند. سر حرف را باز می‌کند:

ـ " امشب کم حرفی!"

ـ "سر به سرم نذار."

ـ "بگو... چیزی شده؟"

ـ " هیچی."

ـ " باشه، نمی‌خوای ‌نگو... آها... تو با این اخلاق گندت کاری می‌کنی آدم حرفشو فراموش کنه، اومدم بگم بیا امشبو جشن بگیریم."

ـ " جشن؟ چه جشنی؟"

ـ " شب یلداس مث اینکه، کار بی‌کار، بیا تا صبح بخوریم و چرت بگیم و بخندیم." می‌خندد.

ـ " خب، یلدا باشه."

ـ " من میگم تو یه چیزیت هست."

ـ " نه... هیچی... اصلا تو چکار به من داری! چرا تنهام نمی‌ذاری؟"

ـ " باشه... ببخش مزاحمت شدم."

بلند می‌شود،‌ می‌خواهد برود. از خودم بدم می‌آید. صدایش می‌زنم، جواب نمی‌دهد. دنبالش می‌روم، ‌بغلش می‌کنم،‌ دست و پا می زند، دوباره برش می‌گردانم رو مبل.

ـ " ببخش ، تو که اخلاق گند منو می‌دونی."

ـ " تنهایی بیشتر بهت خوش می‌گذره، اذیتم نکن، بذار برم."

ـ " نه، می‌خوام باشی."

ـ " باشه... چون بیچاره‌ای، معذرت خواهی‌تو قبول می‌کنم، می‌شینم."

ـ " هی! مواظب حرف زدنت باش." می‌خندم. لبخند می‌زند.

و سپس بند و بساط شب زنده‌داری را حاضر می‌کنیم. راحت لم می‌دهیم، تلویزون نگاه می‌کنیم، حرف می‌زنیم و می‌خندیم، سر به سر هم می‌گذاریم و به‌سلامتی هم می‌نوشیم... و ناراحتی‌ام فراموشم می‌شود.

بدجنس نباش!

haikuu — Sun, 20 Dec 2009 21:25:18 GMT

زمان از ما می‌گذرد یا ما از زمان می‌گذریم؟ از این سؤال فلسفی که برای لحظه‌ای به ذهنم می‌آید به هیجان می‌آیم. اما با اظهار نظر ناخوانده‌ی نویسنده‌ مواجه می‌شوم که تمام افکارم از زیر تیغ سانسورش می‌گذرد:

ـ " کافیه دوتا کتاب فلسفی بخونی"

ـ " ممنون!"

از نویسنده‌ی عزیزم تشکر می‌کنم چون لااقل سوالم را به عنوان یک سوال فلسفی تشخیص داده و از من می‌خواهد که به دنبال جوابش، بروم و مطالعه کنم! نویسنده اعتراض می‌کند:

ـ " من نگفتم سوال فلسفی نمی‌تونه چرت باشه!" و با رضایت می‌خندد.

ـ " سر به سرم نذار... راستی... حس می‌کنم یه رگه‌ی بدجنسی تو وجودت هست خانم عزیز."

ـ "حالا من شوخی سرم نمی‌شه یا جناب‌عالی؟"

ـ " بگذریم."

ـ " برای اینکه ازم نرنجی می تونم به سؤالت جواب بدم. البته خیلی مختصر چون الان دارم روی طرحم کار می‌کنم و زیاد وقت ندارم توضیح بدم."

ـ " آها... دیدی؟ این بدجنسی نیس پس چیه؟"

ـ " ای بابااا، سر دعوا داری ها!" قهر می‌کند.

ـ " باشه... ببخش،... ناز نکن خب... بگو دیگه... جواب نمی‌دی؟

ـ‌ " باشه... می‌گم. زمان وجود خارجی نداره عزیزم! یه مفهوم توخالیه! دیگه چیزی نمی‌گم،‌بهش فکر کن!"

ـ " خسته نباشی!"

ـ " می‌دونستم چیزی ازش نمی‌فهمی، من برم به کارام برسم."

ـ‌ " منم برم ... چه کار کنم؟ ... یادم اومد. وبلاگو آپ کنم"

ـ " فکر کنم داری زندگتو تلف می‌... آها... می‌خواستم بگم که به منم یاد بده که هر وقت نبودی به‌جات آپ کنم.. آپ؟ درست گفتم که!"

ـ " عجب!"

نمی‌شه باهاش شوخی کرد

haikuu — Sat, 19 Dec 2009 19:38:18 GMT

دود از گوش‌هام می‌زنه بیرون، می‌‌بینم که خانم نویسنده نشسته و داره با خیال راحت سیگار می‌کشه. می‌پرسم "چیزی ناراحتت کرده؟" می‌گه "قیافه‌م به آدمای ناراحت می‌خوره؟" می‌گم " خب... نه! اما معمولا می‌گن که سیگار رو همچین آدمایی می‌کشن". می‌گه "حتما غیر سیگاری‌ها می‌گن، خودت که از همه سوراخ‌های بدنت دود می‌زنه بیرون چرا این حرفو می‌زنی!" از این همه بی‌ادبی عصبانی می‌شم، دستم را روی گوش‌هام می‌ذارم تا راه خارج شدن دود را ببندم، می‌افته به سرفه کردن. می‌خندم. ناگهان حس می‌کنم مخم داره می‌سوزه. از درد فریاد می‌کشم. صدای خنده‌هایش را می‌شنوم. می‌گه "تا تو باشی از این کارا نکنی، فیلترو چسپوندم به مخت!"

من باهوش‌ترم یا ذهنم؟

haikuu — Fri, 18 Dec 2009 22:13:56 GMT

خسته از کار شبانه،‌ نویسنده بر گوشه‌ی پایینی آخرین صفحه‌ی دفترچه‌ی یادداشتش می‌نویسد:

در ظلمت(غم)،

[ره گم می‌کند

تاریکی هم]

خمیازه‌ای می‌کشم و مثل همیشه سر به سرش می‌‌گذارم و می‌گویم ـ "یه موجود خیالی چه غمی می‌تونه داشته باشه؟" با لحن مسخره‌ای می‌خندد و می‌گوید ـ "مگه خودت، بیشتر از یه خیال چیز دیگه‌ای هم هستی؟" این نکته برای من قابل درک نیست. برای اینکه به حماقت متهم نشوم خود را به نشنیدن می‌‌زنم و می‌پرسم ـ "حالا چرا صفحه‌ی آخر نوشتی؟" می‌گوید ـ "تا یادم نرود که هیچ پایانی غیر منتظره نیست." از درک این نکته‌ی عمیق خواب از سرم می‌پرد و ناخودآگاه نعره‌ای از گلویم خارج می‌شود به نشانه‌ی شگفتی...

نویسنده زن است یا مرد؟

haikuu — Thu, 17 Dec 2009 22:03:30 GMT

نویسنده وسط یک بحث فلسفی می‌گه که همین امروز شخصیتی بسیار دوس‌داشتنی آفریده و به شدت عاشقش شده و آرام و قرارش رو از دست داده ‌. من هم مثل هر موجود موذی دیگه‌ای می‌خندم و می‌گویم مگه مرض داری که عاشق شخصیت داستانت بشی، مگه نمی‌دونی که من دوستت دارم و هیچ وقت نمی‌ذارم با اون شخصیت‌های سوسول الکی خوش‌ات گرم بگیری؟ نویسنده هم با خشم می‌گه آقای عزیز،‌ موضع خودت رو روشن کن آخرش من مَردم یا زن. منم میگم خب معلومه دیگه، یه خانم نویسنده‌ی خوشــگل. اونم می‌گه خب از اولش معلوم می‌کردی که من عاشق شخصیت مونث داستانم نشم. منم میگم که اِ.. آها... خب... فکر نکنم اشکالی داشته باشه! می‌تونی... می‌تونی عاشق جنس مونث بشی، برای منم ضرری نداره!! خانم نویسنده می‌گه کمترین ضررش اینه که منو از دست دادی! مگه نمی‌دونی من لز+بین‌ام؟ منم می‌گم مهم نیست عزیزم منم زیاد بدبین و سخت‌گیر نیستم! هر وقت هم خواستی می‌تونی دوستتو با خودت بیاری خونه‌ی ذهنم، ‌قوربون مرامت!!

مشاجره بر سر چی بود؟

haikuu — Wed, 16 Dec 2009 21:10:52 GMT

« ... زن و مرد بعد از مشاجره‌ای شدید از هم جدا شده و در دو جهت مخالف از هم دور می‌شوند. اما در آن لحظات ناامیدی و یاس، ناگهان هر دو آرزو می‌کنند که دوباره باهم باشند. مسیرشان را تغییر می دهند و به‌سوی هم حرکت می‌کنند، قبل از اینکه به‌هم برسند، در آخرین ثانیه‌ها با شگفتی در می‌یابند نیرویی که آن‌ دو را به‌سوی هم می‌کشد به همان میزان نیز با نزدیک شدنشان به هم مخالف است. هر دو در می‌یابند که چیزی پایان یافته است. بنابراین بدون اینکه به‌هم نگاه کنند، از هم دور می‌شوند...»

نویسنده، که دارد روی طرح داستان آینده‌اش کار می‌کند، به اینجا که می‌رسد انتهای خودکار را به دندان می‌گیرد و به فکر فرو می‌رود. ما به سادگی چرخش پری که در هوا معلق می‌زند و با ورزش نسیم جهتش را عوض می‌کند، عوض می‌شویم و تغییر می‌کنیم. ما موجودات پیچیده‌ای هستیم، افکارمان هم به اندازه‌ی وجودمان ناپایدار هستند. اما وقتی نوشته می‌شوند همه‌چیز از حرکت باز می‌ماند و جاودانگی آغاز می‌شود. نویسنده با خودش می‌اندیشد حال که افکار من ناپایدارند، کدام یک از این ناپایداری‌ها را جاودانه کنم؟ دوباره خودکار را روی کاغذ می‌گذارد.

«... و آن‌ها دیگر هیچ‌وقت هم‌دیگر را نمی‌بینند و هر کدام به دنبال سرنوشت خودشان می‌روند.»

من به خاطر این پایان از نویسنده خوشم می‌آید اما برای این‌که احساس نکند خیلی قدرت دارد، و اندکی هم برای سرگرمی خودم، خودکار را از دستش می‌گیرم و نتیجه را تغییر می‌دهم.

«... اما آن‌ها باز مسیرشان را عوض کردند، بر نیروی دافعه غلبه کردند. همدیگر را دیدند و بخشیدند تا هیچ‌کدام به دنبال سرنوشت خود نروند و بمانند تا سرنوشت طرف مقابل را به گند بکشند.»

احساس رضایت می‌کنم. اما وقتی می‌بینم که نویسنده‌ی ذهنی‌ام دارد به من می‌خندد به قضاوتم شک می‌کنم و خودکار را به خودش برمی‌گردانم. هر گندی می‌خواهد بنویسد، من باید بروم دندان‌هایم را مسواک بزنم. وقتی بر می‌گردم از نویسنده می‌پرسم که حالا مشاجره‌شان بر سر چی بود. می‌گوید بر سر کاسه‌ی توالت، چون کثیف شده بود و بو می‌داد و کسی تمیزش نمی‌کرد، وقتی می‌بیند که من با تعجب نگاهش می‌کنم، می‌خندد و می‌گوید، ناراحت نشو،‌ باهات شوخی کردم، سر یه مساله‌ی جدی‌تر بود، اما راستشو بخوای زندگی همینه خب،‌ خیلی از آدم‌ها به خاطر کثیفی کاسه‌ی توالت سرنوشتشون عوض شده. می‌گویم موش نخوردت خوشمزه!!

گرسنگی

haikuu — Sun, 06 Dec 2009 13:53:13 GMT

دوره‌ی آموزشی سربازی در عجب‌شیر بود که به مکاشفه‌ای فلسفی در زندگی‌ام رسیدم، آن‌هم وقتی بود که پدر و مادرم به دیدنم آمده و یک سطل ماست هم با خودشان آورده بودند. یادم می‌آید با چه شوقی ماست را به خوابگاه آوردم و زیر تختم گذاشتم، اما هر وقت می‌خواستم از آن بخورم می‌ترسیدم که سربازهای دیگر ببیند و بیایند بخورند و زود تمام شود. روزها گذشت، تا اینکه ماست خراب شد و ترشید بدون اینکه حتی آن را بچشم.

ذهن وبلاگی

haikuu — Sat, 25 Jul 2009 15:38:18 GMT

(شاید زمانی مطالعه وبلاگ برای برقرار کردن ارتباط با نویسنده‌های آن‌‌ها و ایجاد نوعی شبکه‌ی ارتباطی اینترنتی بود اما اکنون که زمان فشرده‌تر شده و راه‌های ارتباطی متنوع‌تری پدید آمده، بیشتر از وبلاگ‌ها به عنوان ابزارهای اطلاع رسانی استفاده می‌شود، اهمیت این نکته درچیست؟!)

· من دیگر عادت کرده‌ام که در میان وبلاگ‌ها بچرخم، آن‌ها را باز کنم، با سرعت بخوانم و به سراغ بعدی بروم. من که از گوگل ریدر یا فیدها هم استفاده نمی‌کنم، تا اندازه‌ای با قالب وبلاگ‌ها و حس و حال نویسنده‌های آن‌ها هم درگیر می‌شوم. اما زمان این نوع وبلاگ‌خوانی در حال سپری شدن‌ است چون زمان محدود است و همه دوست داریم که در کمترین مدت بیشترین استفاده را از پولی که برای یک اینترنت کم‌سرعت پرداخت می‌کنیم ببریم، پس سعی می‌کنیم با استفاده از ریدرها و خوراک‌خوان‌ها، فقط به مطالب وبلاگ‌ها دسترسی پیدا کرده و استفاده کنیم. اکنون که عملاً‌ فیس بوک و توییتر و .. که میان کاربران ارتباط نزدیک‌تری برقرار می‌کرد، در ایران از کار افتاده‌اند،‌ دوباره وبلاگ اهمیت پیدا می‌کند... ( از پالتاک که ابزار بسیار مهم ارتباطی در اینترنت است کلاً‌ خبری نیست.)

· شاید ماه‌هاست که به سایت‌های خبری و اطلاع رسانی سر نزده‌ام و مطالب رسمی‌تر و شاید کارشناسانه‌تر را مطالعه نکرده‌ام. در واقع این نوع سایت‌ها برای من به‌کلی بی‌خاصیت شده‌اند و فکر می‌کنم که نمی‌توان به مطالب جالبی در آن‌ها دست پیدا کرد، البته شاید اینطور نباشد و بتوان مطالب مهم‌تر و با صحت بیشتر را در آن‌ها یافت.

· حالا که با خودم فکر می‌کنم می‌بینم که بیشتر زمانی که صرف اینترنت کرده‌ام به مطالعه در میان وبلاگ‌ها و سایت‌های شخصی اختصاص یافته و بنابراین اطلاعاتی که دریافت کرده‌ام محدود به نوشته‌های وبلاگی و غیر رسمی بوده‌است. این نوشته‌ها که از صافی ادراک نویسنده‌ها گذشته‌ و با احساسات آن‌ها عجین شده‌است، به نظر من، از ارزش پایینی از نظر اطلاع رسانی برخوردار است. ( ممکن است برعکس این مورد هم درست باشد، و این زمانی اتفاق می‌افتد که کانال‌های رسمی از فیلترهای ارزشی و مصلحت‌طلبانه می‌گذرند.)

· در هر حال، من فکر می‌کنم که این نوع استفاده از اینترنت به ایجاد نوعی ذهن وبلاگی و مینیمالیستی،‌ که تا اندازه‌ای از واقعیات جدا شده و به ساده‌سازی پدیده‌های سیاسی، اجتماعی و ... می‌پردازد،‌ دامن زده‌است. البته مطالعه‌ در این مورد کارشناسی بیشتر و زمان و فرصت بسیار بیشتری را می‌طلبد...

باهوش!

haikuu — Fri, 24 Jul 2009 22:09:06 GMT

من احتمال می‌دهم که کل یا بخش زیادی از هزینه‌ی تبلیغات آقای موسوی در انتخابات ریاست جمهوری توسط یک تاجر عمده‌ی پارچه یا از راه تولید و فروش مستقیم آن تامین گردیده، یعنی در واقع این هزینه توسط خود مردم پرداخت شده‌است.

چه فکر هوشمندانه‌ای! خودم رو می‌گم‌ها!